Μια Σκηνή Θεάτρου – Δημιουργική Γραφή. “Το δικό μας Υπόγειο”.

Υπόγειο.

2011.

[Σάπιες σανίδες στο πάτωμα, λίγη υγρασία, ένα παράθυρο που δείχνει σε άλλο κλειστό χώρο. Ένα σκαμνί μικρό στο βάθος. Πάνω του ένα βιβλίο, ο Αλχημιστής του Κοέλιο.]

Κορίτσι: Γιατί με έφερες εδώ;

Άνδρας: Για να σου δείξω.

Κορίτσι: Τι;

Άνδρας: Αυτόν τον χώρο.

Κορίτσι: Γιατί;

Άνδρας: Γιατί μου θυμίζει πολλά.

Κορίτσι: Εγώ βαριέμαι.

Άνδρας: Ερχόμουν εδώ μικρός. Μόνος συνήθως. Μου είχε μάθει αυτό το μέρος ο παππούς μου.

Κορίτσι: Είναι κρύο μέρος και αφιλόξενο.

Άνδρας: Είναι το μέρος που με έχει σώσει από τις πιο δυσάρεστες αναμνήσεις μου.

Κορίτσι: Μόνος σου. Εδώ κάτω; Γιατί;

Άνδρας: Δεν υπάρχει γιατί. Μόνο έτσι.

Λίγα βράδια. Κρύα βράδια.

Κορίτσι: Στο πάτωμα;

Άνδρας: Όχι. Όχι πάντα.

Κορίτσι: [παύση.]

Άνδρας: Θες να δεις;

Κορίτσι: [Γνέφει ναι.]

Άνδρας: [Ανοίγει τις σανίδες από το πάτωμα σε ένα μέρος και βγάζει ένα μικρό ράντζο. Ανοίγει ένα άλλο σημείο και βγάζει ένα κουτί με φρεσκοπλυμμένα σεντόνια.]

Κορίτσι: Μυρίζουν όμορφα.

Άνδρας: [Πάει και κλείνει την κουρτίνα στο παράθυρο που βλέπει σε έναν εσωτερικό διάδρομο. Ανάβει ένα κερί.]

Κορίτσι: Δεν κάνει κρύο. [Φυσάει τη φλόγα. Σβήνει το κερί. Ωστόσο από κάπου υπάρχει λιγοστό φως.]

Άνδρας: [Ανοίγει το ράντζο σιγά, σιγά.]

Κορίτσι: [Ακίνητη. Καρφωμένο το βλέμμα στο βιβλίο…]

Άνδρας: Δεν το έχω διαβάσει. Λίγες σελίδες μόνο. Εδώ κι εκεί. Σκόρπιες. Εσύ.

Κορίτσι: Ναι.

Άνδρας: Σου άρεσε;

Κορίτσι: Δεν ξέρω. Δεν ξέρω ακόμα…

Άνδρας: Μου φαίνεται βαρετό. Λίγο. Δεν είναι του γούστου μου μάλλον.

Κορίτσι: [Αμίλητη. Ακίνητη ακόμα. Με απορίες πολλές. Και αμηχανία.]

Τι κάνεις εκεί;

Άνδρας: Σου δείχνω.

Κορίτσι: [Ακίνητη. Αμίλητη.]

Άνδρας: Όχι πάντα. Σου είπα όχι πάντα.

Κορίτσι: [Ακίνητη αμίλητη.]

Άνδρας: [Πάει και ψάχνει στην τσέπη του μπουφάν του. Βρίσκει ένα κρουασάν.] Πάρε. Πριν από λίγο το έφερα από το φούρνο.

Κορίτσι: Όχι ευχαριστώ.

Άνδρας: [Συνεχίζει με το ράντζο]

Κορίτσι: Γιατί; Γιατί δε σου αρέσει;

Άνδρας: Δεν είναι του γούστου μου. Δεν ξέρω… Βέβαια κάποιες φορές ίσως να γυρίσω καμιά σελίδα. Μόνο για λίγο. Kαι μου τη θυμίζει. Λίγο μόνο λίγο.

Κορίτσι: Ναι κι εγώ έτσι νομίζω.

Άνδρας: Τι;

Κορίτσι: Έχει να κάνει με αυτήν. Λίγο. Αλλά μέσα σου βαθιά έχει να κάνει με αυτήν.

Άνδρας: Υποθέσεις.

Κορίτσι: Συγγνώμη.

Άνδρας: [Κάθεται πάνω στο ανοιχτό ράντζο.]

Κορίτσι: [Το βλέμμα καρφωμένο στο βιβλίο. Στο παράθυρο. Στο βιβλίο. Πάνω του]

Άνδρας: Τι;

Κορίτσι: Πότε;

Άνδρας: Τι;

Κορίτσι: Πότε;…

Άνδρας: Μα τι;

Κορίτσι: Ασ’το.

Άνδρας: Παλιά εδώ είχε πολλά πράγματα.

Κορίτσι: Πού;

Άνδρας: Εδώ μέσα. Αλλά τα πέταξα. Πέρσι την άνοιξη ήρθα για δυο βδομάδες και πέταγα. Πέταγα. Άδειασα τα πάντα! Σε μισό μήνα είχαν φύγει όλα! Όλα σου λέω. Όλα. Μια απόφαση ήταν. Από τη στιγμή που το σκέφτηκα σε 15 ημέρες έφυγαν όλα!

2025.

Κορίτσι: Γιατί;

Άνδρας: Μάλλον, δεν ξέρω.

Κορίτσι: Τι πράγματα ήταν;

Άνδρας: Δικά μου, μάλλον.

Κουβέρτα κόκκινη. Βάζα πορσελάνης. Ασήμια.

Κι ένα κομπολόι.

Κορίτσι: Κομπολόι;

Άνδρας: Ναι, αυτό δεν το πέταξα. Το έδωσα σε έναν άστεγο.

Κορίτσι: Άστεγο;

Άνδρας: Ναι… περνούσε εδώ απ’εξω.

Κορίτσι: Φαγητό;

Άνδρας: Τι;

Κορίτσι: Του έδωσες;

Άνδρας: Δεν θυμάμαι.

Κορίτσι: Μπορεί να πεινούσε;

Το σκέφτηκες;

Άνδρας: Μπορεί. Δεν θυμάμαι.

Κορίτσι: Να πεινούσε;

Άνδρας: Όχι, να του έδωσα.

Κορίτσι: Φαγητό;

Άνδρας: Ναι, ναι, αυτό.

Κορίτσι: Ποιο;

Άνδρας: Αυτό που… λες.

Κορίτσι: Ποιο;

Άνδρας: Παύση.

Κορίτσι: Φαγητό;

Άνδρας: Παύση. Γνέφει καταφατικά.

Κορίτσι: Φαγητό.

Παύση. Σηκώνεται.

Κατάλαβα.

Άνδρας: Τι κατάλαβες;

Κορίτσι: Ότι ίσως και να πεινούσε. Αυτός ο άνθρωπος.

Άνδρας: Ήθελα να του δώσω αυτό το καλό. Το παλιό κεχριμπαρένιο κομπολόι.

Κορίτσι: [Δακρύζει. Και ξεσπά σε λυγμούς.]

Αυλαία.

©2011

Υ.Γ: Από μια άσκηση γραφής που αρχίσαμε πριν από κάποια χρόνια. Την κοινοποιώ σήμερα. Ώρα της, είναι. Με αγάπη.

Video link: https://www.youtube.com/watch?v=UmwrgVgnMjA

Επικοινωνία: https://feminines.gr/contact/